Etiquette

buik

over ettiquette en een zwangere buik

Er zijn talloze boeken over geschreven, er bestaat een scheurkalender waar je elke dag een nieuw etiquette-weetje kan leren. En er wordt grof geld verdiend met het geven van cursussen hierover. Toen ik ongeveer de 5e zwangerschaps maand aantikte en mijn uitbreidende buik steeds meer toon begon te zetten, begon ik mij steeds meer te verbazen over het ontbreken van zwangerschaps-etiquette.

mijn buik wordt openbaar kunstbezit….

Mijn eerste ervaring was bij het stoplicht. Terwijl ik door rood een druk kruispunt over probeerde te rennen om op tijd op mijn werk te komen stond er een dame naast me die vooral niet druk was met het observeren van het stoplicht. Nee, haar aandacht was enkel en alleen gevestigd op mijn buik. “Zwanger hè?” Ik, een beetje verbaasd stamelde dat dit inderdaad het geval was  Voordat ik het wist stonden we auto’s te ontwijken omdat ze haar complete bevallingsverhaal ( inclusief een complete gynaecologische handenarbeidles waarin het onderwerp knippen en plakken centraal stond) op stond te dreunen. Help!

De IT nerd

“Ik kom te laat op kantoor, en ik zit niet op dit soort verhalen te wachten”, dacht ik nog. Maar ik ben iets te bescheiden. En ben vooral bang om mensen te kwetsen, dus koos er maar voor om op mijn lazer te krijgen van mijn manager omdat ik 10 minuten te laat was.
Een kleine week later stond ik bij de koffie automaat op kantoor zo’n DE gatending met de afdelingsbestellingen te vullen. 2 cappuccino, 3 espresso waarvan 1 met suiker… hé, wat is dat nou? Voel ik dat nou goed, dacht ik bij mezelf? Een hand op mijn buik, en mijn geliefde is nergens in de buurt. Tot mijn grote schrik zag ik dat de IT-nerd van de 3e verdieping zijn hand op mijn buik had gelegd! De IT-nerd. Die  van de broodtrommel met elastiek gevuld met een appel in de zomer en een mandarijn in de winter. Had het in zijn hoofd gehaald om zomaar aan mijn buik te gaan zitten.

Dit was nieuw voor mij.

Hand op buik leggers

Naïef dacht ik nog dat hij vast en zeker alleen in de wereld van de hand-op-buik-leggers zou staan. Maar naarmate ik steeds meer zwanger werd was deze wereld geopend. Mijn buik was een vrij land geworden waar iedereen aan mocht zitten, en vooral ook over mocht praten. Alsof ik er zelf niet bij was, werd er uitvoerig over mijn buik gesproken. Toen mijn hoofd, armen en vooral kont ook in omvang toenamen werden ook zij niet vergeten mochten deze lichaamsdelen ook onderwerp van gesprek zijn.
Met verbazing kwam ik erachter dat er totale onbekenden waren die het heerlijk vonden om  mij de meest intieme vragen te stellen (“Heb je al lekkende borsten?”) En die het dan gek vonden dat ik mijn hoofdkleur verruilde van normaal tot diepdonkerrood.

Geregeerd door hormonen heb ik toen besloten dat er ergens een soort richtlijn moest komen over wat er wel en niet gezegd mag worden tegen een zwangere. Ik was vastbesloten een boek hierover te schrijven. En zo de zwangerschapswereld te verbeteren. Zoals ik al schreef was ik natuurlijk compleet geregeerd door mijn hormonale vriendjes.

Het zit namelijk zo. Nu er om mij heen steeds meer verse zwangere vriendinnen de grond uit schieten doe ik namelijk net zo hard mee als de mensen waar ik mij het meest aan heb geërgerd. Het is als mama echt heerlijk om je ervaringen te delen, en ik sta vaak versteld van de vragen die ook ik blijkbaar durf te stellen zonder ergens in het purperrood te eindigen. Zwangerschap is gewoon iets moois, en het blijft toch echt een wonder. Een wonder waar nooit iemand over uitgepraat raakt. (Maar zullen we nooit meer aan vreemden vragen of zij ook al last van aambeien hebben?)

lees ook: kinderen enzo

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *