Samen spelen of samen vechten, wat is het
‘Ze kunnen niet met en niet zonder elkaar’ dat is vast een zin die je veel ouders al eens hebt horen zeggen.Want samen spelen….dat gaat niet altijd helemaal,zeg maar soepel.. Als je meerdere kinderen hebt, heb je het vast zelf wel eens gezegd.
Ik in ieder geval wel!
Mijn dochter en zoon schelen 3,5 jaar. Een prima leeftijdsverschil, al zeg ik het zelf.
Mijn dochter besefte heel goed dat er een baby bij kwam, dat ze grote zus werd. Ik kon haar goed betrekken bij de zwangerschap en ze was meteen een lieve zorgzame grote zus toen haar broertje werd geboren. Zo’n kleine baby,daar kan je als bijna kleuter natuurlijk nog niet zo veel mee. Naarmate hij ouder wordt, gaan ze veel meer samen spelen. Heel leuk, maar niet altijd…
De vriendschap tussen zus en broer en samen spelen…..
We wonen aan een drukke weg in een niet-kinderrijke buurt. Dus mijn kinderen zijn veel op elkaar aangewezen als we thuis zijn. Mijn dochter van 6 speelt graag met haar Playmobil, dat staat op haar kamer en in principe speelt ze daar alleen, zonder haar broertje van 2,5 jaar. Maar af en toe sluipt de peuter daar toch naar binnen, want iets waar je eigenlijk niet mee mag spelen, is het leukste speelgoed dat er is! Nog geen twee tellen later staat mijn dochter in de woonkamer, of we haar broertje even uit haar kamer willen halen. En weer twee tellen later heb ik een huilende peuter in de woonkamer, die niet snapt dat hij niet met zijn zus mag spelen.
Ze kunnen heel lief samen spelen
Nadat grote zus een tijdje alleen heeft gespeeld komt ze in de woonkamer met haar broertje spelen. Samen bouwen ze de hoogste blokken torens of langste treinsporen. Mijn zoon vind het prachtig en geniet van de aandacht die hij krijgt van zijn zus. Terwijl mijn dochter het erg fijn vindt om de grote zus te zijn die weet hoe het moet en alles voor wil doen.
Maar soms wil mijn dochter, die het goed bedoeld, iets te veel moederen over haar broertje of heeft mijn zoon geen zin meer om met de trein te spelen. De concentratieboog van een 2-jarige is natuurlijk ook een stuk kleiner dan die van een 6-jarige.
En dat gaat nou eenmaal niet altijd goed.
Gevolg: ruzie!
Mijn dochter kan zichzelf goed in woorden uitdrukken. Maar hoe harder zij gaat mopperen tegen haar broertje, hoe meer hij er tegenin gaat. En aangezien zijn woordenschat wat minder groot is, gaat dat met fysiek geweld.
Het gebeurt dan ook met enige regelmaat, dat dochter huilend bij ons komt, omdat haar broertje haar pijn heeft gedaan, terwijl ze zelf de ruzie is ‘begonnen’.
Ik wijs de kinderen daar dan ook allebei op. De een mag niet slaan, maar de ander hoeft zich ook niet op te dringen aan de ander. Dan kunnen jullie beter apart gaan spelen.
Soms proberen ze het nog even samen, maar anders haal ik ze uit elkaar. Een binnen, ander buiten of een spelletje doen met de een en de ander zelf of met papa iets doen.
En als dat allemaal echt niet werkt, is er altijd nog onze beste vriend; de televisie! 😉
lees meer van mamajezzblog
