Ben je met je kind op Koningsdag naar de vrijmarkt geweest?
En heb je wat gekocht?
Ik liep vandaag over de vrijmarkt, ik had een duidelijke queeste:
Opbergdoosjes in de vorm van een boek vinden. Zoonlief vindt die dingen geweldig, maar ze zijn nergens meer te koop…
Terwijl ik van kraam naar kraam dwarrelde, nergens zo’n fel begeerd doosje spottend, begon me iets op te vallen.
Ik leek wel de enige met een opdracht, met een missie. Horden kinderen ( en ouders ) zag ik verveeld langs de kramen slenteren.
Geen kinderen met elkaar in drukke onderhandeling. Nergens ouders die met een vrolijk gezicht een heel poppenhuis onder de arm hadden. Geen moeders die in een stapel boekjes doken om dat ene ontbrekende deel van die ene serie te vinden…
Wat ik vooral zag waren verkopers die wanhopig van de zooi af wilden… Vijf euro hoorde ik een vader zeggen: en dan mag je de hele doos meenemen. Het was kwart over elf, de markt moest nog minstens twee uur draaien. Pas het laatste uur ga je rigoureus afprijzen…of ben ik nu gek.
Waarom gaan we naar de vrijmarkt?
Die hele opgewekte sfeer van aan de ene kant een geweldig koopje gescoord en aan de andere kant lekker verdiend hebben, die leek er niet te zijn.
En ik vroeg me af, waar dat aan kon liggen…
Vast niet aan het aanbod: dat was gevarieerd genoeg. En meestal niet duur. Oké een euro voor een zelfgebakken cupcake die je in je holle kies kan stoppen, is duur. Maar dat was een uitzondering.
Is er gewoon teveel? Willen we gewoon niet nog meer spullen naar huis sjouwen? Maar waarom gaan we dan nog naar de vrijmarkt? Uit gewoonte? Omdat het bij Koningsdag hoort? Of is er een klein zeurend stemmetje dat zegt: “je weet maar nooit wat je vindt…als je niet gaat dan heb je zeker niks.”
Wat denken jullie? Gaan we naar de vrijmarkt om te kijken, maar niet meer om te kopen? Heb jij wat gekocht?
Overigens: ik heb zo’n doosje niet gevonden. Mocht jij er volgend jaar mee op de vrijmarkt staan: geef me een seintje!
