Een verre reis met een kleuter: ja of nee?

azie

Sinds mijn kleuter dierenverzorger wil worden, roept hij dat hij naar Afrika wil. Of was het nou toch Azië? Hij kan er eigenlijk niet tussen kiezen. Hij zou alle dieren van de wereld wel eens live in het wild willen zien. Ik moet er eerlijk gezegd niet aan denken. Niet vanwege de olifanten, leeuwen of reuzenpanda’s. Het lijkt me indrukwekkend om zulke dieren in het echt te mogen zien. Maar ik krijg de kriebels als ik alleen al dénk aan de grote insecten en reptielen die je daar ook in het wild tegen komt.

Ooit op een camping in Frankrijk sprong er een glibberige groene kikker op me af toen ik het toilet doorspoelde. Die zat daar dus gewoon – terwijl ik uitgebreid mijn grote boodschap deed – al die tijd onder de rand! Brrr. Ook in de douches zaten die kikkertjes. Op de deuren, op de muren, echt overal. Het deed me denken aan zo’n hengelspelletje waarbij eens in de zoveel tijd de visjes ineens happen. Van die kleine tijdbommetjes waren het. En ik maar op mijn tanden bijten om mijn gegil in te houden.

Nee, ik zou mezelf niet als het goede voorbeeld beschouwen. Maar waar ik wel het goede voorbeeld in wil zijn, is het uitzoeken en uitleggen waarom iets niet of wel kan. Zo’n verre reis is, los gezien van de enge kleine beestjes, niet niks. Hoe maak je dat wijs aan een kleuter met een sterke wil?

Bij een reisorganisatie die verre reizen met kinderen organiseert, vroeg ik een brochure aan. Heel enthousiast bekeek mijn zoontje alle plaatjes aandachtig. Hij vinkte aan waar hij wel eens heen zou willen. De bedragen stonden er ook bij en ik rekende het om naar aantallen ijsjes, knuffelaapjes en wat grotere dingen van zijn verlanglijstje. Hij begreep dat het om veel geld ging. Maar tóch zou hij het wel héél graag willen.

Met de trein naar Azië

Het leuke was, dat de organisatie een open dag aankondigde in Museum Volkenkunde in Leiden. Daar gingen we gingen heen. Met de trein gingen we voor nep naar Azië! Ik deed mijn ogen dicht in de treintunnel onderweg en snurkte. Het kon me niet schelen wat de andere mensen daarvan vonden. Het was nacht. En mijn zoontje maakte me de volgende dag wakker: “Mama, kijk!” Hij wees naar een jungle van bomen door het raampje van de trein: “we zijn écht in Azië!”

Na een warm welkom gevolgd door een gezellige workshop Afrikaanse dansen, vertelde een Aziatische dame ons onder andere de geschiedenis van een tempel. Ze liet ons vervolgens waardevolle voorwerpen zien die op een foute manier verpatst waren. Mijn zoontje verloor zijn interesse al gauw en onderbrak haar een paar keer om te vragen waar de dieren waren. Gelukkig begreep ze hem en bracht ze ons naar de DierenAcademie.

Twaalf dieren, van hamerhaai tot mestkever, hebben hun eigen leslokaal en leren ons om vanuit dieren naar de wereld te kijken. Alle dieren geven een serieuze les aan de mensen: zorg dat we samen op deze planeet in leven blijven! Elk lokaal is ingericht met voorwerpen en verhalen van mensen die met het dier samenleven. We verstopten ons als een luipaard en huilden mee met de roedel wolven. We dansten een duet samen met de kraanvogel en slopen over het ijs als een ijsbeer.

In het museum was ook nog een leuke, interactieve speurtocht waarmee kinderen langs de verzameling interessante voorwerpen uit de hele wereld werden geleid. Wat een informatie. Wat een reis.

als ik 10 ben….

Zittend op een traptrede, omdat alle zitplaatsen bezet waren, zei mijn zoontje op de terugweg in de trein ineens uit zichzelf: “Mama, ik denk dat ik pas naar Azië wil als ik 10 ben. Dan kan ik wat langer lopen… en ook wat langer luisteren.” Toen het uitcheckapparaat onze geprinte treintickets niet kon lezen en we niet meer door de poortjes het station uit konden, was ik extra blij met zijn wijze woorden. Én vooral ook blij dat we niet écht in Azië stonden op dat moment.

lees ook van Deli: gezeur door een donkere bril

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *