Gun mij een tel een oma vertelt momentje, ik ben nog van de generatie die het vak nuttig handwerken kreeg op school: sokken breien
Ik zal je vertellen, ik had er een bloedhekel aan. We kregen kleine kluwentjes katoen in fletse kleurtjes: zacht geel, zacht groen, licht blauw, dat werk.
Dat kleurtje mocht je ook niet zelf uit zoeken, dat kreeg je gewoon van de juf. Vond je het niet mooi? Dan had je mooi pech.
En daar zat ik met de kleuren groen en geel…ik heb mijn hele leven een pesthekel aan de kleur groen gehad, behalve als die in de natuur voor komt. En dat geel en groen samen niet mooi zijn, dat weet toch iedereen? Nou niet juffrouw Smit. Dus. Die wist wel dat je in de keuken altijd twee pannenlappen nodig hebt. We moesten dus twee pannenlappen haken…
En we moesten breien
sokken breien leerden we. Twee moesten we er breien. Een linker en een rechter.
Juf Ruiter, was veel jonger, daar werd gewoon gehandwerkt en niet meer nuttig. Daar werden dus gekke dingen gemaakt. De enige sok, die die klas binnen kwam was een sok waar een sokpop van werd gemaakt.
Mijn vader heeft ooit eens aan juf Smit gevraagd, waarom ze niet met haar jongere collega mee deed. Haar antwoord was opmerkelijk. Aan al die grappige dingen had je niks, als een crisis of oorlog uitbrak….
Gelukkig heb ik nooit een oorlog hoeven meemaken. Economische crisissen wel een stuk of drie, maar in geen van die tijden, sloegen vrouwen massaal aan het sokken breien.
Je gelooft het misschien niet, maar ik heb in mijn leven enorm veel lol van het feit dat ik kan haken en breien. Ik zal zo tegen de twintig zijn geweest, toen ik het handwerken herontdekte. En nu met mooie wol. Zelf uitgezocht! Het is echt heerlijk de voldoening van een geslaagd zelfgemaakt werkstuk.
Op school leren kinderen volgens mij geen haken en breien meer… Wie leert het ze dan?
Misschien vind je: meehelpen als een groot mens ook leuk
