Met je dreumes een flink eind met de trein, dat kan best, zeg maar een dingetje zijn.
Een dreumes heeft nu eenmaal een korte aandachtsboog. In normaal Nederlands: een dreumes verveelt zich snel. Langer dan 10 minuten treinen, dat vraagt wat van je als moeder.
Mijn truc voor trein reizen met je dreumes
Als ik vroeger met mijn dochter op pad ging, moest ik vaak een flink eind reizen: mijn schoonfamilie woonde aan de andere kant van Nederland.
Ik ontwikkelde al snel de volgende ijzersterke truc:
Op het perron keek ik speurend om heen, op zoek naar een moeder met iets oudere kinderen. Daar schoof ik dan achteraan en ging goed in hun zicht zitten. Die oudere kinderen vervelen zich namelijk ook in de trein. En die vonden het vaak, reuze leuk om met zo’n levende pop in de weer te zijn…Snap je? . Als ik echt mazzel had, had ik een gezellige babbel met de moeder en amuseerde de kinderen elkaar.
En anders was het een kwestie van afwisseling. Samen naar buiten kijken, zeggen wat je allemaal ziet. Boekje voorlezen. Tekenen. Doosje rozijntjes ( heeeel rustig opeten) Dat soort dingen.
De moeder en de dreumes
Ik moest daar aan denken toen ik vanmorgen een moeder met een dreumes in de trein zag. Het was warm en het kindje was moe. De moeder had een filmpje op haar telefoon staan. Maar ja….een dreumes heeft een korte spanningsboog…De dreumes had het wel gehad met dat filmpje. En klom vrolijk van de bank af. Tijd om even samen door het gangpad te lopen. Lekker spannend, in zo’n wiebelende trein lopen, toch? Maar de moeder bewoog niet, ze legde de telefoon wat lager. Dreumes kroop weer op de bank, zocht een andere positie en keek misschien wel een minuut..Toen klom hij op de bank en keek over de leuning. “he”, zei de moeder verontwaardigd. “ik ben hier buurman en buurman aan het kijken hoor”. Je begrijpt: het maakte geen enkele indruk op het kind.
Ik had medelijden met de moeder. Ze deed echt haar best. Alleen ze wist geen ander vertier dan filmpje kijken.
Gelukkig voor haar, naderden we het eindpunt van de reis. Ze stond op. De man met de koptelefoon die tegenover hen zat ook. Hij reikte omhoog en haalde de buggy uit het rek. “Wat aardig”, dacht ik nog.
“Pappa”, zei het kind.
lees ook : die eerste stapjes naar onafhankelijkheid
