Hij is dat kind…

5 juni 2018| by: Linda Aarts |4389 Views|16 Comments
Hij is dat kind…

Als je een kind hebt dat nogal pittig is, word je daar als moeder direct op aangekeken. Terwijl je er lang niet altijd iets aan kan doen. Sommige kinderen worden nou eenmaal zo geboren en laten zich niet in een keurslijf dwingen. Hij is dat kind dat hoofden doet omdraaien, en niet in een overwegend positieve manier. Meestal doe ik de blikken af met een vriendelijke glimlach of ik negeer ze… maar soms heb ik er genoeg van. Van alles. 

Want hij is dat kind. Dat kind waarvan de maatschappij vindt dat het in het gareel moet. Die altijd druk is. Dat kind dat altijd bezig is en waar geen rem op zit. Dat kind wat je soms echt wel hoort, maar je gewoon negeert.

Hij is dat kind dat de orde verstoort

Soms is het helemaal niet leuk om zijn moeder te zijn. Want het is uitputtend. Niet alleen zijn gedrag, ook de vooroordelen die je er gelijk bij krijgt. Nee, hij is niet zo perfect als andere (jouw?) kinderen waren of zijn. Ik ben de moeder van een vierjarige wildebras die in een winkel superenthousiast door de paden heen stuitert en die ik constant bij me terug moet roepen.

Hij is dat kind dat de zwemles zo megaleuk vindt dat hij de hele les op stelten zet en zijn eigen les maar vorm geeft (en die, als hij iets voor mag doen, zegt: “Kijk jongens, ZO MOET HET.”) Was het de eerste les nog aandoenlijk, nu voel ik de schuine blikken al komen.

Hij is dat kind dat zijn eigen plan trekt

Hij is dat onstuimige kind dat elke keer als je rustig op visite wil bij iemand, dat eigenlijk doodsaai vindt. Spelen is veel leuker, en hij zoekt vervolgens al die kleine frutsels op waar hij eigenlijk niet mee mag spelen. Waarna je vervolgens de hele middag loopt te politieagenten en de volgende keer liever thuisblijft. Hij is dat kind wat je hoort en wegloopt in de bieb, het kind wat zijn mond niet kan houden in de bioscoop, die een flinke driftbui kreeg in de speeltuin omdat hij nog lang niet naar huis wilde.

Hij is het kind dat op eigen houtje alvast naar de supermarkt loopt omdat hij het allemaal te lang vindt duren, waardoor  de juf en  ik een kwartier naar hem liepen te zoeken. Het kind dat, wanneer je hem een halve tel uit het oog verliest, al weg is en geenszins van plan is om rechtsomkeert te maken. Behalve wanneer je demonstratief de auto alvast omdraait en hij het gevoel heeft dat het menes is.

Hij is dat kind dat me uitput

Ik ben moe. Hij put me uit, hij zoekt constant mijn grenzen op, hij maakt me onzeker en hij communiceert voornamelijk op standje Metallica. Hij plaagt en irriteert zijn broer, hij doet wat hij wil en het maakt me gek. Regels, zo vindt hij, zijn om gebroken te worden en hij maakt gewoon liever zijn eigen regels.

Hij kan niet stilzitten, zijn haar blijft nooit netjes zitten omdat hij overal in, doorheen en onderdoor moet klimmen en hij lijkt nooit te luisteren als ik zijn naam roep. Of wanneer ik überhaupt iets zeg wat hij niet wil horen.

Hij is dat kind… dat zichzelf moet blijven

Maar weet je? Hij is dapper, hij is sterk, hij is super inventief en een probleemoplosser. Hij is heel open, fysiek aanhankelijk en eigenlijk ook heel grappig. En hij heeft charisma, durft veel en is een echt knuffelkind.

Hij is het kind dat altijd aandacht heeft voor andere kinderen. Dat niet tegen huilende kinderen kan en ze altijd even een aai gaat geven. Het kind dat geniet van de kleine dingen (inclusief slakken) en die daar dan ineens wel de concentratie voor heeft.

En hij is van mij.

Hij is dat kind dat zich later de wet niet laat voorschrijven

Ja, het is soms een kleine rotzak, maar heeft ook heel veel knuffels en kusjes te geven. En ik wil helemaal niet dat hij iemand anders wordt omdat ik het van tijd tot tijd even niet meer zie zitten. Hij heeft een vrijgevochten geest en ondanks dat ik er soms even helemaal klaar mee ben, ben ik supertrots op mijn pittige ding.

Hij is lastig omdat hij niet doet wat wij van hem verwachten. Hoe de maatschappij vindt dat hij zich moet gedragen. Wat de school wil hoe hij leert. Maar hij, en al deze kinderen, lastig of niet, veranderen straks de wereld.

Mijn kleine lastpak legt zich nooit neer bij de status quo. En eigenlijk moet ik me pas echt zorgen gaan maken als hij dat ineens wel gaat doen. Dus heb je commentaar op mijn lastige kind en wil je nog een keertje met je ogen rollen? Ga je gang. Want ik weet dat hij in staat is tot fantastische dingen.

Wacht maar af.

Meer lezen over Linda’s leven en kinderen? Kijk dan op Volmaakt Onvolmaakt.

lees ook : zouden we tegen jongens moeten praten zoals we tegen honden praten ?

23

Alleenstaande, werkende moeder van twee jongens. Blog ook wel eens wat op Volmaakt Onvolmaakt. Ik start de dag vaak als Mary Poppins en eindig als Cruella De Vil. Ik neem mezelf niet zo serieus -- dat doen mijn kinderen namelijk ook niet.

16 Comments on this topic

    • Esther

      5 juni 2018 at 10:50 am

      Jouw blog doet mij ineens denken aan de bruiloft van een vriendin van mij, jaren geleden, waar mijn jongste dochter af en toe vrolijk door de ceremonie zat te babbelen, wat haar én mij flink wat geïrriteerde blikken opleverde. Wat wil je nou van een jong kind…moet ik haar dan maar ergens dumpen zodat jullie strakomlijnde plannen niet verstoord worden?

      Inmiddels is zij een stuk groter en een stuk rustiger, maar nog steeds haar eigen vrolijke, en soms wat onbesuisde zelf. Lastig voor nu, goed voor later, zeggen wij dan wel eens.

      Eén van de mooiste teksten vind ik nog altijd:

      “Here’s to the crazy ones. The misfits. The rebels. The troublemakers. The round pegs in the square holes. The ones who see things differently. They’re not fond of rules. And they have no respect for the status quo. You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. About the only thing you can’t do is ignore them. Because they change things. They push the human race forward. And while some may see them as the crazy ones, we see genius. Because the people who are crazy enough to think they can change the world, are the ones who do.”

      • Linda Aarts

        AUTHOR
        5 juni 2018 at 1:48 pm

        Ik heb de quote eerder gezien, ja! En inderdaad, zo is het maar net. Kinderen zijn er niet om de ouders te pleasen.

    • Shirl

      5 juni 2018 at 11:18 am

      Het had mijn zoon kunnen zijn die je beschrijft… prachtig blog ❤️

    • Chantal

      5 juni 2018 at 11:35 am

      Hier 3 kids met sterke persoonlijkheden… want is het niks meer of minder dan dat? Nu soms idd enorm lastig, maar inderdaad voor de toekomst wellicht heel fijn.

      • Linda Aarts

        AUTHOR
        5 juni 2018 at 1:50 pm

        Nee precies. En lastig… wie is er lastig? Misschien zijn wij dat wel in hun ogen 🙂

    • Danielle Piscaer

      5 juni 2018 at 12:28 pm

      Wouw wat heb je dit mooi geschreven! Heel beeldend, ik zie het helemaal voor me. Mooi oprecht, eerlijk en met een heerlijke trots vanuit jou. Als ik het zo lees, is hij zeker in staat tot fantastische dingen.

      • Linda Aarts

        AUTHOR
        5 juni 2018 at 1:50 pm

        Als ik nu al zie hoe veel verder hij in sommige opzichten is dan zijn grote broer, ben ik daarvan overtuigd!

    • Roelina

      5 juni 2018 at 12:46 pm

      Hoppa, en zo is het! Voordat ik moeder werd rolden mijn ogen ook wel eens… nu denk ik alleen maar; moeders wat heb je het zwaar en wat heb je een prachtig kind!

      • Linda Aarts

        AUTHOR
        5 juni 2018 at 1:51 pm

        En eigenlijk zouden we dat veel meer tegen elkaar moeten zeggen 🙂

    • Mama Jezz

      5 juni 2018 at 1:31 pm

      Respect voor jou!
      Wat mooi beschreven.
      Ik kom ze vaak genoeg tegen binnen mijn werk. En kan me zo goed voorstellen dat het erg pittig soms om zijn moeder te zijn. Maar de liefde die jij hem geeft voelt hij!

      • Linda Aarts

        AUTHOR
        5 juni 2018 at 1:51 pm

        Dankjewel voor je mooie woorden!

    • An

      6 juni 2018 at 12:28 pm

      Ik herken mijn zoontje hier wel in. Levendig, sons erg druk, plantrekker, grappig en gelukkig. Zit goed in zijn vel en dat is het belangrijkste, toch?

    • Kaat krabbelt

      6 juni 2018 at 12:57 pm

      De wereld zou maar saai met alleen maar kinderen die in het gareel lopen en rustig zijn.
      Als moeder zijnde wil je het soms vast anders maar het mooi dat je hem juist met andere ogen kan bekijken. Niet alleen zien dat hij “lastig” kan zijn maar een mooi kind met een sterke persoonlijkheid.
      Met jou als aan z’n hand komt hij er wel!
      Soms een beetje bijsturen maar vooral genieten hoe hij is!

    • Lodi

      7 juni 2018 at 10:09 am

      Zo goed geschreven, je kind loopt niet volgens het gebaande pad, so what. Hij zal ver komen met hoe hij is en dat gaat misschien niet altijd meteen goed, hij is en blijft een fantastisch kind, jouw kind.

    • The lemon kitchen

      8 juni 2018 at 12:32 pm

      Heel leuk omschreven, ik denk inderdaad dat iedereen het beleeft en iedereen is verschillend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *