Wie Durft Zijn Of Haar Verhaal Te Vertellen

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 27)
  • Auteur
    Berichten
  • #504

    Hoe ga je daar mee om??

    Hoe heb je je kinderwens op zij kunnen zetten??

    Ik bedoel alles wordt besproken op dit forum van mmm tot ks,waarom zou dit niet bespreekbaar kunnen zijn.

    #46711
    kim1978
    Lid

    Hoi Wendy,

    Ik kan (gelukkig) niet over dit onderwerp mee praten, maar ik moet zeggen dat ik het een heel goed initiatief vind van je! :bravo:

    Over alle onderwerpen wordt openhartig gepraat, dus waarom hier niet over!

    #46908
    Tinus
    Lid

    Wij zijn al drie jaar bezig en we staan nu voor de tweede ivf poging maar of we ooit kinderen zullen krijgen is de vraag we duimen maar verder en we blijven de moed maar houde.

    Ik durf erook nog niet aan te denken dat we kinderloos zullen blijven maar ja je weet nooit.Ik denk dat als we tehoren zouden krijgen dat we kinderlooss zullen blijven dan weet ik nie of we da hier zovlug op zouden vertellen en bespreken. daar zou misschien een tijd over heen gaan en dan zijn we misschien wel van bbc af.

    ik denk da dit voor iederreen ook anders is.

    #46913
    Klaver
    Bijdrager

    Ik kan hier (gelukkig) ook niet over meepraten, maar ik vind het zeker een goed initiatief.

    :applaus001:

    #47028

    Ik snap dat dit geen makkelijk onderwerp is en dat iedereen anders mee omgaat.

    Maar de onderwerpen zoals ivf is ook niet iets wat je aan de grote klok hangt en toch is dit bespreekbaar op het forum.

    En wie weet dat je er lotgenoten tegen komt die in hetzelfde schuitje zitten,die hun verhaal wel willen vertellen.

    Ik bedoel mensen die wel kinderen krijgen al dan niet op eigen kracht willen misschien wel weten hoe iemand met dit onderwerp om gaat en hoe ze voelen als ze iemand achter een kinderwagen zien lopen.

    Want vaak is er onbegrip voor mensen die hun wens op zij moeten zetten,omdat ze hun wens om welke reden dan ook niet in vervulling kunnen laten gaan.

    #48613

    Toen mijn man en ik, kregen te horen dat we onvruchtbaar waren(waar hij dat vandaan heef is nog steeds een raadsel heb nu 2 zoontjes) hebben we besloten om cariere te gaan maken en veel te gaan reizen, en we wilden een opvang gezin, worden voor kinderen die her plaatst moesten worden. ook hebben we het gehad over adoptie. Maar inmiddels hebben we hoe onmogelijk het ook is 2 kinderen gekregen.

    #48621

    Zo zie je maar weer dat ’t ook anders kan lopen.

    #54219
    suus
    Lid

    Helaas kan ik wel hier over meepraten. Wij zijn nu al een aantal jaartjes kinderloos. Bijna iedereen in onze omgeving heeft kinderen.

    En om te zeggen dat de pijn hiervan weggaat……..Nee nooit helemaal!!!!

    Maar ik kan er nu wel mee leven. Ik heb een hele, hele, lieve man die het allerbelangrijkste in mijn leven is.

    Als ik hem niet in m’n leven had gehad, had ik nu niet hier gezeten.

    En verder heb ik m’n huisdieren. En ik ben heel erg blij met de baan die ik heb.

    Ik leer steeds beter met de situatie om te gaan. Dat is gwoon waar. Maar om te zeggen dat die stekende pijn helemaal weggaat. Nee nooit.

    Het moeilijkste vind ik als m’n man met ons nichtje op z’n arm zit of met haar aan het spelen is.

    We hebben haar dit weekend om ons heen gehad.

    Gisterenochtend werd ze wakker en heeft ie ze op z’n armen genomen en een tijdje met d’r zitten kroelen.

    Hij zag dat dat een snaar bij mij raakte.En het eerste wat ie zei was dat het ons ooit ook gegund wordt!!!

    #61695

    Mijn vrouw en ik hebben begin jaren 90 geprobeerd kinderen te krijgen. Het lukte steeds niet om zwanger te worden. Maar het is 2x gelukt:

    Ik 1992 kregen we een miskraam met 12 weken. In 1993 weer zwanger, van een tweeling! De vreugde duurde kort.

    Ze waren uitgerekend in augustus maar kwamen al in april. De zwangerschap duurde maar 21 weken, veel te kort.

    De kinderen (2 jongens) werden levend geboren maar stierven al na een uurtje ofzo.

    Ze is nooit meer zwanger geweest. Dat lukte niet meer. We hebben er gelukkig veel over kunnen praten met vrienden enzo.

    Naar ons idee hadden we dit verlies en de ongewenste kinderloosheid een plekje gegeven.

    9 jaar later (februari 2002) stierf mijn vrouw aan de gevolgen van eierstokkanker.

    Naar mijn idee heeft het nooit goed gezeten in haar lijf, ondanks dat de gynaecoloog ‘niks bijzonders’ kon vinden.

    Ik denk dat de kanker al die tijd sluimerend aanwezig is geweest.

    Ik ben nu dus al 5 jaar weduwnaar en heb het verlies van mijn vrouw inmiddels redelijk ‘een plekje’ gegeven.

    Maar tot mijn verbazing komt de ongewenste kinderloosheid weer boven!

    We hebben sinds 1995 2 pleeginderen voor langdurige opvang in huis gehad en hebben die opgevoed ‘als onze eigen kinderen’.

    Maar sinds die het huis uit zijn ervaar ik toch het gemis aan ‘eigen kinderen’.

    Ik heb ervaren dat het in huis nemen pleegkinderen het gemis aan eigen kinderen niet kan compenseren.

    Technisch gesproken kan ik natuurlijk nog wel vader worden. Maar ik geloof niet dat dat nu verstandig is. Ik ben nu 49 en tegen de tijd dat het kind gaat puberen ben ik aan mijn pensioen toe. Dat wil ik niet.

    Bovendien heb ik een LAT relatie met een lieve vrouw met een dochter van 10. Ze had nog wel een 2e kind gehad willen hebben maar zit al voorbij de ‘magische grens’ van 40 en heeft een medisch verleden waarbij zwanger worden gevaar voor haar lijf zou betekenen.

    Hoofdstuk kinderen krijgen probeer ik dus af te sluiten en dat valt niet mee.

    Maar nu realiseer ik me ook dat opa worden er ook niet in zit.

    Ik schreef al dat pleegkinderen nooit ‘eigen’ worden en dat geldt ook voor het kind van mijn vriendin.

    Ben benieuwd of als zij ooit een kind krijgt, ik me opa zal voelen.

    #61700
    willeke
    Lid

    heftig verhaal!!

    alsnog sterkte!

    hopelijk kan je alles een plekje geven!!

    #61714

    Ben er stil van….. sterkte hoor.

    #61764

    Ook ik weet niet wat ik moet zeggen,wil je heel veel sterkte wensen en ik hoop dat je je toch nog opa mag voelen van het kindje van je vriendin!! xxx miranda

    #61769
    Klaver
    Bijdrager

    Jeetje, wat een heftig verhaal……..weet niet zo goed wat te zeggen, heel veel sterkte in ieder geval!!

    #61868
    pluisje
    Lid

    jeetje, sterkte

    #64735
    svd
    Lid

    ik wil graag mijn verhaal doen over ongewenst kinderloos zijn.

    mijn man en ik hebben 3 jaar geprobeert om zwanger te worden maar helaas zonder resultaat.

    omdat ik een onregelmatige cyclus had kwamen we al vlug bij de dokter terecht en in het ziekenhuis.

    na wat onderzoeken bleek ik pco te hebben en mijn man erg zwak zaad de enigste manier was ivf icsi.

    toen ik begon met de medicijnen bleken mijn eierstokken nogal heftig te reageren ipv ongeveer 20 eitjes had ik er 70-80 dus moest ik onmiddellijk stoppen met de medicijnen, na een aantal keer proberen werd er besloten om sneetjes in mijn eierstokken te maken zodat de reactie minder heftig was.

    toen opnieuw beginnen, deze keer ging het beter.

    na een erg pijnlijke punctie, en na 3 dagen de terugplaatsing en 2 weken wachten werd ik ongesteld, mislukt.

    op naar de 2e poging, deze keer een punctie onder algehele narcose.

    na 2 weken werd ik erg ziek buikpijn moe mijn buik zette uit dus wij naar de dokter, bleek ik zwanger te zijn, maar had ik ernstige overstimulatie, dat wil zeggen dat je lichaam niet went aan de zwangerschapshormonen en dat al het vocht uit je bloed in je buik gaat zitten, dus mijn bloed was veel te dik en ik werd met spoed opgenomen in het ziekenhuis.

    na 10 dagen in het ziekenhuis en 15 kilo vocht in mijn lijf ging het eindelijk de goeie kant op ik was 3 ons vocht kwijt geraakt en dat wou zeggen dat mijn lichaam gewend is aan het zwangerschapshormoon en dat ik naar huis mocht.

    dat viel niet mee want er zat nog altijd ruim 14 kilo vocht in mijn lijf ik kan niet eens op de bank zitten ik kon alleen maar liggen zoveel pijn had ik.

    maar op dat moment kan je dat niet schelen je bent tenslotte zwanger.

    binnen een paar dagen waren de meeste kilo’s eraf en ging het weer wat beter.

    daarna de echo met 8 weken, geweldig! we konden het hartje zien kloppen ons geluk kon niet op.

    de week erop de volgende echo, geen hartje meer, ons kindje was overleden.

    ik geloof dat ik nog nooit zo’n verdriet heb gehad als toen.

    we besloten om niet te wachten tot het er vanzelf afkwam maar we lieten het weghalen, weer zo’n verschrikkelijke dag.

    op naar de 3e poging, weer punctie onder narcose en na 2 weken ja hoor zwanger!

    maar na een paar dagen bloedverlies, na onderzoek bleek dat het weer een miskraam zou worden.

    6e week de miskraam.

    toen hebben we gevraagd om een chromosomen onderzoek, bloedgeprikt en dan 8 weken wachten, ik bellen met het ziekenhuis, mijn uitslag was nog niet binnen, moest de volgende dag weer even bellen, ik had er geen goed gevoel over.

    de volgende dag gebeld kreeg ik te horen dat er induidelijkheden waren over de bloeduitslag en dat ik de volgende ochtend om 8 uur daar moest zijn bij de dokter, toen wist ik genoeg.

    de dokter vertelde ons dat ik het mozaiek- turner syndroom heb er is dan iets niet goed met de chromosomen en de kans op miskramen is dan erg hoog en de kans op een gezond kind heel erg klein, toen hebben we besloten om te stoppen met alles.

    dit is nu een half jaar geleden, maar de pijn wordt nog niet minder.

    ik vind het erg moeilijk om dit te verwerken daarom mijn verhaal misschien helpt het een beetje, als je verhalen leest van lotgenoten.

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 27)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.