verlatingsangst?

2 berichten aan het bekijken - 1 tot 2 (van in totaal 2)
  • Auteur
    Berichten
  • #18428

    hallo,

    Ik werd 2 weken terug opgenomen in het ziekenhuis en heb daar anderhalve week gelegen.

    Mijn man kwam wel elke keer s’avonds langs met mijn 2 zoontjes 1 van 16 maanden en 1 van 5 maanden.(overdag ging niet want mijn moeder en schoonmoder konden met ze niet langskomen vanwege vervoer)

    Na 3 dagen dat ik daar lag begon de ellende mijn zoontje van 16 maanden ging altijd zelf slapen we legde hem wakker in zijn bedje soms moesten we nog 1 of 2 keer naar boven lopen om aai over zijn bol te geven maar dat was het dan ook wel, en als hij snacht wakker werd dan gaven hem zij speen en sliep hij verder.

    Maar goed dus sinds ik daar 3 dagen lag is het 1 drama (ik ben ondertussen weer thuis en drama gaat verder) hij slaapt niet meer zelf in als hij ook maar eningsinds merkt dat je weg loopt als hij nog niet slaapt raakt hij volledig over zijn toeren.

    We wachten dus nu bij zijn bedje tot hij slaapt we zijn hier altijd tegen geweest maar we hebben geen keus hij is anders echt extreem overstuur, en het duurt soms wel 3 kwartier voordat hij slaapt.

    Maar dit probleem gaat nog (ook al is het nog al frusterend) maar als hij snachts wakker word dan gaat hij niet meer slapen we hebben alles geprobeerd maar weer volledig over zijn toeren en maar 1 oplossing en dat is bij ons in bed en dan slaapt hij gelijk maar wij zijn hier altijd op tegen geweest maar ja we weten het even niet meer.

    Ook zijn wij ondertussen gesloopt want hij slaapt zo onrustig snachts dat wij er heel erg moe van worden en zelf bijna niet meer slapen.

    Elke avond proberen we weer eerst of hij zelf gaat slapen voordat we er zelf bij blijven zitten maar het lukt echt niet.

    We doen nu dus alles waar we op tegen zijn en zijn zelf ondertussen ook behoorlijk moe en gefrusteerd.

    Wat kunnen we hiermee doen en waar doen we goed aan?

    De kans is groot dat ik binnnekort weer voor een week word opgenomen wat kan ik het beste doen maar dus voor nu hoe moeten we dit aanpakken.

    Alvast bednakt en groetjes

    Oja wat ik nog wou vertellen is dat ik op het moment nog niet volledig zelf voor ze kan zorgen en er overdag dus mijn moeder of schoonmoeder aanwezig zijn en 1 dag neemt mijn schoonmoeder ze mee uit huis zodat ik volledig op mijn genezing kan richten de rest van de week passen ze op bij mij thuis. en ik slaap dan wel veel helaas maar ik kom dan elke keer even bij mijn annetjes kijken om weat leuks met ze te doen en als ik goede dag heb ga ik ook zelf even met ze naar buiten en winkelen en spelen in het weekend zorgen mijn man en ik uiteraard gewoon zelf voor onze kinderen.

    #272627
    Mera
    Lid

    Beste Wennietje,

    Wat een vervelende situatie voor jullie allen!

    In dit soort situaties realiseert een mens zich hoe belangrijk slaap is

    Het lijk er inderdaad op dat je zoon van 16 maanden niet gescheiden wil worden van jou en/ of van je man? Ik haal uit je verhaal niet bij wie hij dit het meeste doet

    De moeheid en frustratie van jullie kant is heel vervelend en begrijpelijk.

    Zo te horen hebben jullie al het een en ander geprobeerd zonder het gewenste resultaat.

    Want wat willen, verwachten jullie van hem? En datgene wat jullie van hem verwachten, is dat realistisch en eerlijk naar hem (als kind) toe?

    Weet hij waar jij naar toe gaat en dat je terug komt, wanneer je terug komt?

    Stel je het volgende voor:

    je bent 1 jaar en 4 maanden. Niet zo lang geleden heb je een broertje erbij gekregen waardoor je mama en papa moet delen. Mama heeft (logisch vanwege de bevalling) even wat minder tijd.

    Niet lang daarna gaat mama weg en blijft ze een hele lange tijd (in de ogen van kleine kinderen) weg. Af en toe ga je naar haar toe en dan moet je weer zonder haar weg.

    En dan is mama eindelijk weer thuis en dan is ze toch minder te bereiken.

    Alleen door te huilen en niet te slapen kan je haar (en misschien papa ook) vaker zien

    Hoe zal je zoon zich voelen? Verward, verdrietig, alleen, angstig?

    Ik weet en hoef niet te weten waar je voor opgenomen wordt. Het feit dat je vaker opgenomen wordt en dat je veel rust nodig hebt voor je herstel zegt mij al dat jouw gezondheidssituatie heftig is. Voor jou en voor jouw gezin. Dus ook voor de kinderen.

    Die spanning en heftigheid zullen zij ook aanvoelen. Daar zij dit niet kunnen uitspreken, uiten zij dit op hun eigen manier; huilen, niet slapen etc..

    Dus zoals jullie de situatie ervaren, zo ervaart jullie zoon dit waarschijnlijk ook.

    De vraag is; in hoeverre mag hij dit op zijn manier uiten?

    Dat het vermoeiend is voor jullie, dat is duidelijk. Dus hoe zal het dan voor hem zijn? Jullie kunnen (als volwassenen) met elkaar en anderen erover praten..hij niet

    Wat zou hij nodig hebben?; korte uitleg van wat er gaande is in huis, wat een ziekenhuis is, wanneer je terug komt, wanneer hij jou komt opzoeken. Ook de bevestiging dat jullie ervoor hem zijn, van hem houden en de erkenning dat hoe hij zich voelt zeker niet leuk en fijn is.

    Ja, hij is inderdaad jong en toch pikken kinderen bewust en onbewust informatie op (vooral over gevoelens).

    Tips:

    – maak een lijstje voordat je naar het ziekenhuis gaat en plak een foto van je gezicht op de dagen dat hij je weer ziet en/of dat je terug komt.

    – geef hem een gedragen t-shirt van jou mee in bed zodat hij jouw geur bij zich kan houden.

    – een foto van jou en hij(en/of van papa) dichtbij zijn bed.

    – vertel hem op speelse manier wat een ziekenhuis is, desnoods dmv knuffels, speelgoed doktersspullen, lees kinderboekjes voor mbt ziek zijn etc.

    – geef hem overdag alle liefde en liefkozingen die je maar kan geven. Vertel hem hoe blij je met hem bent en wat je zo fijn aan hem vindt.

    – ipv hem in bed te nemen, lig dan op een matras naast zijn bed. Troost hem wanneer het tijd is dat hij moet slapen door hem die erkenning te geven op zijn gevoelens; dat het niet fijn is dat hij zich zo naar voelt, dat hij mag huilen en dat jullie van hem houden, dat hij niet bang hoeft te zijn, want jullie zijn er voor hem en elkaar. Gebruik daarbij ook fysiek contact; je handen over zijn hoofd, buik, rug etc.

    Snachts wanneer hij dan huilt kan je met dezelfde gebaren hem weer troosten. Het beste niet teveel praten snachts (zodat hij het verschil met overdag leert). Laat hem in zijn bed in slaap vallen, terwijl 1 van jullie naast zijn bed op een matras ligt.

    Zaak is om bij jezelf na te gaan in hoeverre jullie deze situatie kunnen accepteren.

    Want op het moment dat jullie blijven vinden dat hij bepaalde dingen moet doen zoals jullie dat willen, kan het zijn dat jullie voorbijgaan aan zijn behoeften.

    Jullie hebben een zoon die nu al in staat is om voor zijn behoeften en wensen kan opkomen en dit naar jullie uit!

    Dus hoe willen jullie hiermee omgaan?

    Ik hoor graag wat er gewerkt heeft..

    Gr,

    Meriam

2 berichten aan het bekijken - 1 tot 2 (van in totaal 2)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.