Ons Verhaal

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 22)
  • Auteur
    Berichten
  • #440
    Admin
    Bijdrager

    Ik ben ontzettend blij dat ze deze topic “kindjes met Downsyndroom”hebben toegevoegd aan het babycentrum.

    Niet dat ik Dave hiermee in een apart hokje wil plaatsen omdat hij het Downsyndroom heeft,

    maar in de hoop dat er meer mama’s zullen komen die een kindje hebben met het Downsyndroom.

    Lijkt me wel fijn om bepaalde verhalen en tips met elkaar uit te kunnen wisselen.

    Verder blijf ik natuurlijk gewoon in alle andere topics mijn dingen doen net zoals de rest van de mama’s.

     

    Ik wil hier mijn verhaal graag neerzetten wat er in ons leventje gebeurde ongeveer 4? maand geleden

    en voor die tijd toen wij besloten een gezinnetje te gaan willen worden.

    Ik heb mijn verhaal in het kort neer proberen te zetten, al is het nog best een lang verhaal geworden.

     

    Alweer 7 jaar geleden is dat toen we de kriebels kregen om een gezinnetje te worden.

    na een maand of 8 was dat niet gelukt en ik had een sterk gevoel in me dat er iets niet goed was.

    Dus besloten we naar de dokter te gaan voor wat raad en eventuele tips.

    We werden doorgestuurd naar het ziekenhuis waar we begonnen met onderzoeken bij mij en mijn man.

    Niks werd gevonden, dus kreeg ik een kijkoperatie aan mijn eierstokken en baarmoeder.

    Daar werd bij mij een kleine verkleving aan de buitenkant van mijn baarmoeder gevonden,

    maar dat zou geen hinder mogen zijn voor het uitblijven van onze kinderwens.

    De verkleving was ook te klein om eraan geholpen te worden.

    Mijn man zijn zaad bleek ook wat trager te zijn maar ook dat moest geen echte hinder zijn om spontaan zwanger te worden.

    Ondertussen waren we alweer bijna een jaar verder toen ze besloten dat we geschikt waren voor iui.

    Na 9 behandelingen gehad te hebben waar geen positieve test uit mocht komen hebben ze ons doorgestuurd naar een ander ziekenhuis.

    We werden ingelicht voor IVF en ook daar moesten weer eerst onderzoeken gedaan worden dus we gingen weer door de molen heen samen.

    De eerste IVF was enorm tegen gevallen, niet alleen omdat hij negatief was op het einde maar ook omdat ik complicaties kreeg.

    ze hadden me namelijk teveel hormoon gegeven dus ik had teveel eiblaasjes aangemaakt.

    28 stuks waarvan 22 grote eiblaasjes en die werden allemaal aangeprikt.

    De punctie was heel zwaar en ontzettend pijnlijk daardoor.

    De terugplaatsing was geweest en de wachtweken begonnen.

    Na een aantal dagen kreeg ik verschrikkelijk veel last van mijn buik en kon bijna niet meer lopen.

    Wat bleek, de eiblaasjes hadden zich weer opgevuld met vocht.

    Rust en veel drinken werd mij toegezegd en na een week voelde ik me weer wat beter worden.

    Maar de rode duivel kwam en de eerste IVF was mislukt.

    We hebben ons weer sterk gemaakt voor de volgende behandeling waar ik met angst naar toe leefde.

    Bang voor weer een mislukte kans en bang voor weer een dergelijk pijnlijke punctie en nawee?n.

    Dit keer had ik heel netjes 9 eiblaasjes waarvan er 4 bevrucht waren en er dus een terugplaatsing kon komen.

    Weer had ik veel last van pijnlijke complicaties dus besloot thuis te blijven van mijn werk omdat ik de druk niet meer aan kon.

    Met de behandeling ging nu alles goed maar op mijn werk begon mijn baas vervelend te reageren.

    Hij vond dat ik mijn vakantiedagen en adv moest inleveren ipv ziektewetdagen omdat dit een keuze was die ik zelf maakte.

    Daarmee ben ik naar de Arbo-arts gestapt en hij heeft mij in de ziektewet gezet en alles met mijn baas geregeld zodat ik mijn rust weer kon gaan vinden.

    Maar helaas kwam weer de rode duivel en de 2e behandeling mislukte ook.

    Ik raakte in een dip en had nergens meer puf voor of zin in dus we besloten om een rustpauze te nemen voordat we aan de 3e behandeling zouden beginnen.

    Na 1? jaar met veel rust en na veel gesprekken gehad te hebben samen hadden we besloten om nog 1 behandeling te gaan doen.

    De laatste en dan zouden we het gaan afsluiten en alles een plaatsje gaan geven en ons leventje weer op proberen te pakken zonder onze kinderwens.

    Ondertussen had ik een nieuwe baas op mijn werk waar ik goed mee kon praten en die heeft me alle vrijheid gegeven om de behandeling rustig te laten verlopen.

    Samen besloten we dat ik de gehele IVF behandeling in de ziektewet door kon brengen.

    Na een aantal testen gedaan te hebben bleek mijn man zijn sperma een stuk achteruit te zijn gegaan en moesten we een ICSI behandeling ondergaan ipv IVF.

    Alles liep rustig, het spuiten van het hormoon, de punctie, de terug plaatsing en geen complicaties.

    Maar na 1? week kwam daar toch de rode duivel aan dus we hebben het ziekenhuis gebeld dat de laatste poging mislukt was.

    Het verwerken begon, we zouden stoppen en er ons bij neer gaan leggen om kinderloos te blijven.

    Maar na een paar dagen had mijn menstruatie nog niet doorgezet en was het nog steeds alleen nog wat bruinig vloeien wat ik deed.

    We belden het ziekenhuis en die wilde dat we zolang er geen helder rood bloed hadden “hoop” bleven houden.

    Maar wij hadden geen hoop meer en waren al aan het verwerken en wilde niet weer de pijn krijgen als later bleek dat het toch mislukt was.

    s?Maandags moesten we naar het ziekenhuis voor een test dus we besloten om zondags samen een test te doen.

    Wat bleek… Ik was zwanger !!!! we geloofde er niks van en deden nog een test, weer positief… we belde onze ouders en die kwamen het ook bevestigen,

    “We zijn zwanger” het drong totaal niet tot ons door tot we s’maandags in het ziekenhuis weer een positieve test kregen te zien.

    Het vloeien bleef nog 2 weken doorgaan en daarna is het gestopt en konden we gaan genieten van de zwangerschap.

    Veel angst en onzekerheid, vooral angst dat ze ons kindje nog van ons af zouden nemen…waren we maar verder en konden we het maar in onze armen houden.

    2 weken voor mijn uitgerekende datum voelde ik Dave niet meer tot heel weinig schoppen en ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis.

    Ik had bijna geen vruchtwater meer en ze besloten Dave te gaan halen dus s’ woensdags werd ik verwacht in het ziekenhuis.

    Zaterdagmiddag om 14.42 hielden we eindelijk na 6 jaar vechten ons wondertje in onze armen.

    Dave was maar 2250 gram dus hij moest even in de couveuse omdat hij zich zelf niet op tempratuur kon houden maar verder was alles goed, wij hadden een gezonde zoon.

    Na 4? maand merkte ze op het CB wat op, zijn oogjes keken wat vreemd en ze schoten wat naar links en rechts dus ze stuurde ons naar een kinderarts.

    Toen kregen we te horen dat ze een vermoeden hadden dat Dave het Downsyndroom had en dat ze een chromosoom onderzoek wilde doen om het uit te sluiten.

    We kregen de uitslag “Dave heeft het Downsyndroom” maar de artsen snapte er zelf ook niks van en dat vooral omdat er zoveel artsen, verpleegkundige, verloskundige niks opgevallen was zelfs na een nekplooimeting en zeker 8 echo’s, niemand had het gezien.

    Dat Dave Downsyndroom had hebben we erg snel geaccepteerd, onze volgende angst was zijn hartje, longetjes, oogjes en oortjes.

    Die onderzoeken hebben ze ons meteen laten doen en allessssss is goed. Onze Dave is gezond !!!

    We hebben een heerlijk ventje waar we elke minuut van de dag van genieten.

    Als ik dit alles over zou moeten doen dan zou ik het weer ondergaan.

    We leven van dag tot dag en kijken niet te ver vooruit en we genieten van alle mooie momenten die we hebben met elkaar.

    “Dave heeft een heel goed huisje uitgezocht bij ons” hij heeft ons gelukkig gemaakt en hij krijgt alle liefde en hulp die hij nodig heeft.

     

    Ik wilde dit al een tijd een keer van me af schrijven en het openen van dit nieuwe topic leek mij een mooie gelegenheid om dit op deze manier te doen.

     

    Vraag gerust als je vragen aan me hebt…

    Groetjes Tania…

    #45043

    Hoi Tania,

    Ik kende je verhaal natuurlijk al van het oude forum, maar blijf het een indrukwekkend verhaal vinden! Verder vind ik dat jullie het echt super doen als ouders en hebben zoveel liefde te geven, Dave mag blij zijn met jullie als ouders, en natuurlijk mogen jullie blij zijn met zo’n ontzettend lief kereltje als Dave!! :D

    #45054

    wat eem verhaal, zit met tranen in mijn ogen dit verhaal te lezen,

    zo ontroerend, dave mag super trots zijn op zulke ouders :D

    #45105
    yvonne
    Lid

    ik zit het ook met kippenvel te lezen.

    k geniet ook altijd van dave zn foto’s

    zo’n vrolijk kereltje!!

    #45258
    Toeffie
    Lid

    Wat een verhaal zeg!! Bijzonder vooral!!!

    Heel mooi gesproken.

    Ik had eigenlijk nog wel een vraag, maar hopelijk vat je dit niet verkeerd, want is echt serieus bedoelt.

    Toen Dave geboren werd………zagen jullie zelf niet aan hem dat er iets niet helemaal ok was?

    Ik vraag dit omdat ik zelf 10 weken zwanger ben en ze aan ons de vraag hebben gesteld of wij die onderzoeken ook willen. Zelf doen we het ws niet, omdat we, mocht het een kindje met syndroom van Down zijn, we het heel graag willen houden.

    Heel veel mensen in onze omgeving begrijpen dat niet en daar kan ik me erg kwaad over maken. Ook die kinderen hebben recht op een goed leven en dan kan ze geboden worden.

    XXX

    #45370
    Anoniem
    Gast

    Dave is toen hij geboren was onderzocht door een kinderarts en die heeft niks gezien.


    Mijn verloskundige heeft ook een kindje met downie en die heeft ook niks gezien.


    Ook heeft dave 1 week in de couveuse gelegen en daar had ook niemand een vermoeden of wat aan hem gezien.


    Er is ook nog een therapeut bij geweest en die heeft ook enkele keren naar hem gekeken en je raad het al…ook die heeft niks gezien.


    Na 4? maand pas op het cb had 1 verpleegster een vermoeden en die heeft alles op gang gebracht voor de onderzoeken.


    Het enige wat mij de eerste week opviel dat was dat een vrouwtje wat het gehoor kwam testen vanuit het cb, die gaf aan dat kindjes met down ook vaak kleine oortjes hadden.


    ik ben toen op internet gaan neuzen en zag toen zelf ook wat vergelijkenissen maar heb het toen snel aan de kant gezet omdat er zoveel mensen al naar gekeken hadden en niemand had een vermoeden.


    Ze verwachten wel dat dave het in hele lichte mate heeft maar dat moeten we nog ff afwachten, dat kunnen ze namelijk pas echt nadat hij een jaar is helemaal zeggen.



    wat ik me wel al die tijd afvroeg, waar komen die apparte teentjes toch vandaan hahahaa ik heb hele mooie lange rechte tenen en mijn man heeft ook hele andere tenen dan dave.


    De kleine oortjes kon ik ook niet plaatsen gheghe doe zitten ook niet echt in de familie.


    Maar dave was heel lang van benen en armen en dat heeft heel veel artsen op een dwaalspoor gezet


    ook is dave heel beweeglijk en dat zijn de meeste kindjes met down ook niet.


    #45376

    je hebt je verhaal heel mooi omschreven zeg.. ik vind het ook heel mooi om te lezen dat je hebt geacepteerd dat dave down syndroom heeft en daardoor ook helemaal niets minder is dan een ander kind.. ik weet uit ervaring dat kinderen met een down syndroom op hun manier hele speciale kinderen/ mensen zijn.. (niet dat andere kinderen/ mensen dit kunnen zijn hoor.. dat hoor je me niet zeggen).. ik zelf heb geen kinderen met een down syndroom maar heb op mijn werk wel met kinderen en pubers gewerkt die het wel hadden.. ik vond het hele bijzondere personen.. geniet maar heerlijk van je kleine mooie mannetje..

    liefs Marjannie..

    #45476
    yvonne
    Lid

    Ik vraag dit omdat ik zelf 10 weken zwanger ben en ze aan ons de vraag hebben gesteld of wij die onderzoeken ook willen. Zelf doen we het ws niet, omdat we, mocht het een kindje met syndroom van Down zijn, we het heel graag willen houden.

    Heel veel mensen in onze omgeving begrijpen dat niet en daar kan ik me erg kwaad over maken. Ook die kinderen hebben recht op een goed leven en dan kan ze geboden worden.

    XXX

    ik heb nog nooit iemand gehoord die een kindje weg zou doen omdat die down syndroom zou hebben,gelukkig niet.

    k zou ook heel appart tegen diegene aankijken.

    downkindjes zijn de meest dankbare en vrolijke kindjes die er zijn.

    ik ken iemand die een dochtertje heeft met down, en wat een schat is dat kindje zeg!!

    zo anders zijn downkindjes niet als andere kindjes, ze kunnen misschien wat minder goed communiceren en begrijpen.

    #45552
    Klaver
    Bijdrager

    Ik kon je verhaal natuurlijk ook al van het oude forum, maar het blijft een mooi

    en indrukwekkend verhaal!! Dave mag blij zijn met zulke ouders en hij zal vast

    uitgroeien tot een prachtknul :)

    #45844
    Jolan
    Lid

    Dave mag in zijn handjes knijpen met zulke ouders!

    Mij werd ook gevraagd of ik een nekplooimeting wilde, maar heb dit afgewezen, ook al zou het een down-kindje zijn, al de liefde die we in ons hebben zullen we het geven!!!

    #45860
    mimi
    Lid

    ik heb nog nooit iemand gehoord die een kindje weg zou doen omdat die down syndroom zou hebben,gelukkig niet.

    k zou ook heel appart tegen diegene aankijken.

    downkindjes zijn de meest dankbare en vrolijke kindjes die er zijn.

    ik ken iemand die een dochtertje heeft met down, en wat een schat is dat kindje zeg!!

    zo anders zijn downkindjes niet als andere kindjes, ze kunnen misschien wat minder goed communiceren en begrijpen.

    Ik denk dat zij bedoelde tijdens de zwangerschap..er zijn genoeg vrouwen die dan wel een abortus ondergaan omdat het vermoeden down er is.

    Tania. Ik kende jullie verhaal al, maar ik wil nog maals zeggen dat jullie top ouders zijn. En Dave is een geweldig kind en daar zullen jullie nog heel veel van gaan genieten.

    #46299
    Anoniem
    Gast

    :blush: thxxxx


    (ikke is af en toe ook ff spraakloos
    :unsure: ) :D

    #46303
    Emma4
    Lid

    Hoi Tania, de meeste onder ons hebben je verhaal meegevolgd op het oude forum.

    en als ik het nu opnieuw lees, ben ik er terug helemaal van aangedaan.

    je hebt een knappe zoon!

    Hopelijk heeft het je een beetje opgelucht met het hier neer te schrijven

    Heel veel groetjes

    #47184
    Anoniem
    Gast

    Hoi hoi!

    Gelukkig heb ik jullie ook terug gevonden!

    Zal me nog even kort voorstellen voor degenen die me nog niet kennen..

    Ik ben Nicole, 25 jaar en mama van Mitch, bijna 11 maanden. Ik en mijn man zijn sinds (na goed overleg) kort uit elkaar. Mitch ziet zijn papa iedere 14 dagen een heel weekend en iedere dinsdag en donderdagavond.

    Mitch heeft ook downsyndroom. Bij Mitch zagen ze wel gelijk na zijn geboorte thuis dat er ‘iets niet klopte’ en na n aantal testjes kregen we tehoren dat Mitch ws down had. Meteen door naar het ziekenhuis (hij had na de geboorte een temp. van 35 graden..) en na een aantal dagen kregen we definitieve uitslag dat Mitch down heeft.

    Een grotere klap was dat na 10 dagen bleek dat hij ook een zware hartafwijking heeft (50% van alle downkindjes..)

    Toen hij 3 maanden oud was is hij in Belgi? geopereerd en naa een maand IC en heel veel complicaties.. is hij nu met medicatie weer lekker thuis en gaat hij als een trein! :wub:

    Ik kan me voorstellen dat er ouders zijn die niet willen/kunnen zorgen voor een kindje met down. Wij ervaren het (uiteindelijk) als een voorrecht onze vent te mogen zien opgroeien.

    Ik denk dat die keuze ook alleen te maken is door de ouders in kwestie…

    #47586
    Anoniem
    Gast

    welkom terug :D



    hoe gaat het met Mitch ?


    ik las dat mitch zijn eerste tandje had gekregen :eusa_dance:


    mijn moeder belde me er voor op die was op jullie site en belde me op vakantie om het te vertellen hahahahaa


    je geloofd het of niet maar 26 mei voelde ik plots ook een puntje bij dave en jawellll ook dave zijn eerste tandje is aan het doorkomen :eusa_dance:


    dave is 15 mei erg ziek geworden, diaree en overgeven.


    het ging op en af en ik was van mening dat hij toch aan zijn vocht kwam maar het bleek niet zo te zijn.


    zaterdag zijn we naar de E.H.B.O gereden van het ziekenhuis en bleek het dat dave uitdrogingsverschijnselen had.


    hij moest zondag een liter vocht binnen houden en we moesten alles opschrijven wat erin en eruit kwam bij hem.


    lukte dat niet dan moest hij maandag opgenomen worden.


    we hebben 700 ml vocht in weten te krijgen en maandag had hij weer plasluiers dus hoefde hij niet naar het ziekenhuis


    die dag moesten we nog zoveel mogelijk vocht bij hem binnen zien te krijgen en toen knapte hij ineens helemaal op gelukkig.


    de kinderarts zei dat we gewoon naar zeeland moesten gaan dat het geen kwaad kon en juist goed was voor dave dus dat hebben we gedaan.


    helaas erg bagger weer gehad maar we zijn met zijn alle goed uitgerust en hebben genoten van de rust.


    ik denk zelf dat het tandje ook wel een rol heeft gespeeld in dit alles samen met een buikgriep.



    verder gaat het ontzettend goed met dave.


    hij groeit als kool en probeerd steeds meer dingen uit.


    trekt zich op aan de rand van de box maar heeft nog niet door dat hij dan op zijn benen kan steunen.


    wil alleen maar staan op schoot en gaat constant in de kruipstand zitten.


    hij roept heel de dag mamamamamamama en daddadadaddaa wawaawawa kei hard en vooral als mensen er om lachen gaat hij nog ff lekker door en doet het nog maar een beetje harder
    :rolleyes:


    hij weet precies wanneer hij in de belangstelling staat.


    trekken aan mijn haren vind hij helemaal geweldig (mama niet
    :wacko: )


    maar dat word al minder omdat hij het woordje NEE op een boze toon begint te begrijpen.


    soms heeft hij gewoon een aantal haren in zijn handen, zo hard trekt hij
    :blink:



    Hoop dat het allemaal een beetje met je gaat meis… ik merkte laatst al iets aan je msn naam
    :(


    ik wil je heel veel sterkte wensen en ik hoop dat jullie er samen goed uitkomen.


    maar wat ik las op de site van mitch gaat dat wel lukken dat jullie er samen uit komen.

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 22)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.