4 posts in dit topic

Woensdag... Een van de kortere dagen van de week. Wat school betreft dan. Al het overige waag ik te betwijfelen...

Aapje moest vanochtend naar de huisarts. Een blaffende hoest die steeds verergerd maakte dat ik sinds tijden de Ventolin weer van stal gepakt heb. Het intrekken op de borst maakte duidelijk dat ze het benauwd had. Ademhalen moeizaam ging. Herinneringen uit haar eerste twee levensjaar maken dat ik weet dat ik hopelijk iets kan doen hieraan. Omdat het echter al een tijdje aan de gang is vond ik het ook een fijn idee als de huisarts in ieder geval even zou luisteren naar de longetjes.

Aangezien de afspraak beroerd viel qua tijd, en ons meidje best moe is door het niet fit zijn, bleef Aapje thuis. Op de bank bij mama en de tv. Eenmaal bij de huisarts bleek dat de longen schoon klinken en krijg ik bekend advies. En advies om vooral niet te lang door te modderen. Inmiddels kennen ze ons en ons meisje maar al te goed. Ze weten dat de situatie over kan gaan, maar vaak genoeg is het ook in rap tempo verslechterd. Het pufvrije jaar dat we achter de rug hebben biedt nauwelijks garanties voor de toekomst. 
Bewapend met medicatie komen we thuis en maak ik het ademhalen gelijk weer iets makkelijker door de puf in te zetten. 

Na nog wat ontspannen momenten op de bank is het tijd om Boef van school te halen. En daar ging ik de mist in. Ik had beter moeten weten. 

Aapje wilde op haar fiets. Niet de loopfiets, maar de allereerste fiets van haar grote zus, nu haar tweewieler met zijspan (zijwielen dus). Nu is Aapje inmiddels een stercoureur op de loopfiets, het echte werk is lastiger. Stoepen zijn eng, de fiets doet niet wat zij wil en hard fietsen is ook niet je-van-het. Mama mag uiteraard alleen kijken. Corrigeren, begeleiden en zelfs praten is uit den boze. Het levert boze blikken op want wat weet mama er nou van.

De weg naar school is niet lang, maar lang genoeg om een aardige toon te zetten. Vol frustratie is ons Aapje. De huilbuien over alles wat niet goed gaat, anders gaat of wat mama zegt zijn veelvuldig. Eenmaal op het schoolplein krijg ik ook nog eens naar mijn hoofd geslingerd dat ze "niet alles mag!". Dikke tranen en een hoestbui van jewelste. Ik reageer kalm door te zeggen dat ze inderdaad niet alles mag, maar wel veel. Toch is veel nooit genoeg voor een vierjarige. Ik belemmer haar in het ontdekken van de wereld.

Als eenmaal zoonlief aan komt rennen zorg ik dat we zo snel mogelijk het schoolplein kunnen verlaten. Maar bij het oversteken van de brug gaat het pas goed mis. Ik til de fiets van de stoep om hem aan de andere kant weer op de stoep te zetten. FOUT! Want ik had haar rijwiel wel van de stoep af mogen halen, maar nooit er mee over mogen steken in dezelfde handeling. Het gevolg was een driftbui. Midden op de brug. En daar bedoel ik mee, het midden van de brug. Waar het een drukte is door al het fiets- en brommerverkeer. Nu was de kalmte bij mij even ver te zoeken. Ik geef een opdracht waar dwang achter zit. "DOORLOPEN!" De gemiddelde drill-sergeant zou jaloers gekeken hebben, want mijn driftige kleuterdraakje kiest eieren voor haar geld en besluit te gehoorzamen.

De hele weg terug heb ik een soort van sirene achter me aan. Een levende sirene op een roze fiets met zijwieltjes. Daar ben ik echter niet van onder de indruk. Ik commandeer haar verder naar huis. Bij één van de laatste bochten gaat het mis. Mevrouw wil zelf de stoep op fietsen en dat vinden de zijwieltjes geen goed idee. Prompt valt ze om. Het hek is van de dam en ik herhaal een mantra: "alleen rust kan je redden".

Thuis gekomen gaat de fiets gelijk de tuin in en maak ik duidelijk dat deze expeditie voorlopig niet herhaald zal worden. Niet naar school, de speeltuin of welke andere bestemming ook. Prima toch? Heldere regels? Dat dacht ik dus ook.

Toch zat er wat ruis op de lijn. Mijn mond valt bijna open als ze twee uur later doodleuk vraagt of ze even zelf naar de speeltuin mag fietsen. Een gedecideerd "Nee" is mijn antwoord terwijl ik denk "Nog in geen honderd jaar dat ik dit nog eens over doe..."

 

Drink je een kop koffie mee aan mijn keukentafel? Meer verhalen op mijn blogsite of via Shirley's Wereld op Facebook. Voor foto's ben je welkom op mijn Instagram account.

in geen honderd jaar

Share this post


Link to post
Share on other sites

'Voorlopig niet' is na twee uur ook wel voorbij toch? :lol:

 

Ik herinner me die momenten wel! En nog moet ik, vooral bij mijn jongste, af en toe heel erg streng en duidelijk zijn...

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

vind je het erg als ik stiekem lach?? ik herken heel veel en het ligt gelukkig al een tijdje achter me. Ik had destijds ook niet de humor ingezien van een vrolijke 4 jarige voor wie 2 uur geleden, al weer verre historie is....

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites
vind je het erg als ik stiekem lach?? ik herken heel veel en het ligt gelukkig al een tijdje achter me. Ik had destijds ook niet de humor ingezien van een vrolijke 4 jarige voor wie 2 uur geleden, al weer verre historie is....

Ja dat vind ik erg@felice :-p


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Share this post


Link to post
Share on other sites

maak een account om mee te kunnen praten

je moet lid zijn om te kunnen reagerer

maak een account

word lid


registreer!

registreer

heb je al een account? log in


word nu lid