fbpx

Een eerste keer

13 juli 2012| by: Felice Veenman |255 Views|0 Comments
Een eerste keer

Een eerste keer : kennis maken met babygebaren

Een eerste keer is spannend, is leuk. Tenminste, dat wensen we.

Ik wenste dat ik een moeder zou zijn met aandacht voor wat mijn kinderen wilden vertellen. En zolang ze nog niet konden spreken, wenste ik dat ik ze goed begrijpen zou als ze op andere manieren met mij zouden communiceren. Zo vond ik Babygebaren, voor het eerst. Vanaf het eerste moment  vond ik Babygebaren meteen geweld

Generatie verschil?

Anderen die van Babygebaren hoorden vonden het soms maar vreemd. Mijn vader vond het bijvoorbeeld ‘echt iets voor mij’ …. en ik twijfel nog steeds aan de betekenis van zijn woorden. En mijn oma vond het veel te 2008. Generaties kinderen zijn groot geworden zonder gebaren, aldus mijn oma. Maar is dat wel zo?

Gebaren

Als je nadenkt over de gebaren die we maken in het dagelijkse contact met kinderen dan zijn dat er nog wel wat. De corrigerende vinger, de vinger tegen onze lippen als we willen dat ons kroost stil is. Wat doen we als elkaar gedag zeggen of wanneer we applaudisseren? Zwaaien en klappen zijn voorbeelden van aangeleerde gebaren die heel alledaags zijn voor baby’s die nog niet kunnen praten. Daar kijken we niet meer van op, we vinden het gewoon dat kinderen deze gebaren kunnen maken. Terwijl we onze kinderen leren om te zwaaien als we weggaan kunnen we ze ook het gebaar leren voor ‘eten’, voor ‘hond’ of voor ‘meer’. Dat is reuze bijzonder en zo logisch tegelijkertijd.

Het gebaren met kinderen is namelijk afgekeken van de doven. Dove ouders gebaren met hun kinderen. En horende ouders gebaren met hun dove of slechthorende kinderen. Deze mensen weten al heel lang dat het gebaren met kinderen baby’s al vanaf een maand of acht de gelegenheid geeft om te vertellen wat ze beleven. Met hun handjes.&nb

Geweldig

Zo maakte mijn dochters toen ze tien maanden oud waren een eerste gebaar. En daar hadden we naar uitgekeken. Het was niet alleen leuk, het was G E W E L D I G.
Nina vroeg mijn aandacht met geluidjes en ik keek. Ik dacht nog dat ze jeuk had en dat ze daarom aan haar mond zat. En terwijl ik me omdraaide om verder te gaan waarmee ik bezig was, beseft ik me wat er gebeurde. Een eerste keer! Het eerste gebaar! Mijn hart maakte een sprongetje. Ik maakte het gebaar voor ‘speen’ en zei “Nina, je gebaart speen! Wil je je speen?” Nina lachte enthousiast en pakte haar speen gretig aan. En ik deelde deze eerste keer met iedereen die erover wilde horen. En doe dat nog steeds.

Deze eerste keer was zo mooi om veel redenen. Ik zag wat mijn dochter dacht! En ik zag hoe blij mijn dochter reageerde omdat ik haar goed begreep. Daardoor voelde ik me bevestigd in mijn keuze om te gebaren met mijn kinderen. Ik voelde me een trotse moeder, en dat was ik dan niet voor het eerst en dat zou ik natuurlijk niet voor de laatste keer zijn.

En nu hier, een eerste blog, leuk, spannend!

Wil je meer lezen over Babygebaren kijk op www.babygebaren.nl

of volg de pagina Babygebaren op Facebook of Twitter @BabygebarenEU)

Sarah

Lees ook: Sarah: Babygebaren specialist

babygebaren

5
Avatar

Felice Veenman, eigenaar van BabyenKind, leuk dat je me leest !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *