fbpx

Belonen, hoeveel, hoe vaak en waarom?

24 december 2019| door: Felice Veenman |385 Views|0 Comments
Belonen, hoeveel, hoe vaak en waarom?

Een kind een beloning geven voor een prestatie, dat vinden we eigenlijk doodgewoon.
Zo doodgewoon dat we er volgens mij zelden over nadenken.  Komt je kind met zijn rapport thuis? Cadeautje! Haalt je kind haar zwemdiploma: cadeautje. Ben je flink in het ziekenhuis? Dan kan je best wel op een beloning rekenen.

Begrijp me goed, ik ben altijd voor belonen, maar soms vraag ik me wel eens af: zijn een aantal beloningen niet zo vanzelfsprekend, dat het geen beloningen meer zijn?

Zeg eens eerlijk: wie zegt tegen een kind dat met een snert rapport thuiskomt: “da’s jammer, maar voor  zo’n snert rapport geef ik niks??” 
Nee, dat zeg je niet, want dat vind je zielig. De vraag is, is dat ook zo. 
Kijk, wanneer je kind moeite heeft met bepaalde vakken, dyslexie of dyscalculie heeft, dan zou het super gemeen zijn, om hem de beloning te onthouden.
Maar als het nu gewoon eens een gevalletje: ik-heb-dur geen-zin-an was? Dat kan heel goed.

Ieder kind heeft in mijn het recht er af en toe gewoon geen zin in te hebben, heb ik met regelmaat. Of er eens lekker met de pet naar de te gooien, of eens meer geïnteresseerd te zijn in treinen en vliegtuigen dan in sommen.
Niks mis mee.

Maar heeft dan ieder kind ook niet het recht te ervaren dat dat bij het rapport minder oplevert? Dat het mag,maar geen extra beloning oplevert?

Mijn moeder, die echt eerlijk waar, niet  ’s werelds beste pedagoge was, had voor de beloning voor het rapport een ijzersterk systeem. Je kreeg een kwartje voor elk punt boven de zes, en er ging een kwartje af voor elk punt eronder.  Ik haalde nooit onvoldoendes op de basisschool, maar schrijven en gymnastiek, moet ik zeggen, leverde nooit wat op. Daar kreeg ik altijd een zes voor. Waarschijnlijk omdat ik zo’n braaf kind was…

De cijfers Gedrag en Vlijt ( ja daar kregen wij dus cijfers voor, je lacht je dood) telden niet mee.
“ik mag van mijn kinderen verwachten”, sprak mijn moeder, “dat ze hun best doen.”

Ik denk dat met name die verwachting, mij in mijn leven erg geholpen heeft, altijd mijn best te doen.
En daar heb ik meer aangehad dan aan de gulden als beloning die het me hadden kunnen opleveren…

Avatar

Felice Veenman, eigenaar van BabyenKind, leuk dat je me leest !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *